headlinenieuwtestdef
<- Klik op het logo voor onze HOMEPAGE met een overzicht van alle bestemmingen!

calamiteitenfonds

Reisverslag Mariska & Peter

 

Reisverslag Mariska & Peter

Voorheen gingen we altijd met groepsreizen mee als we een bestemming uitkozen waar we de taal niet spraken en de levensstandaard lager was dan in Nederland. Voor de veiligheid en omdat we geen stress wilden van ‘alles regelen’. Maar we begonnen ons steeds meer te ergeren aan de lange dagen die we soms maakten, met verplichte bezienswaardigheden waarin we helemaal niet geïnteresseerd waren. En aan het geneuzel van de andere groepsleden. Eigenlijk genoten we het meest op de dagen die we vrij konden besteden. Tijd om individueel op reis te gaan dus!

We kozen Myanmar als bestemming, hier zou je nog makkelijk contact maken met de lokale bevolking en het is er betrekkelijk veilig. Bij OutSight namen ze al onze wensen over en zo vertrokken wij in januari 2017 voor een prachtige rondreis. Hieronder het verslag van onze ervaringen.

Reisverslag Myanmar

 Myanmar reisverslag Mariska en Peter

 Reisverslag Myanmar

 

Yangon

 

De vlucht is prima verlopen, de privé-chauffeur stond keurig op ons te wachten op het vliegveld en een meisje van het kantoor van de lokale agent kwam in het hotel langs om alle paperassen te overhandigen. Ik ben nu onze eigen reisleidster,  heb overal vouchers voor gekregen, de telefoonnummers van de chauffeurs en ook de vliegtickets voor de binnenlandse vlucht.

Het duurde alleen wel even voor ze er was, we waren moe (niet geslapen in het vliegtuig) en wilden eigenlijk een tukkie doen. Het meisje verontschuldigde zich, het kwam door de drukte op de weg. En dat begrijpen we, het verkeer in de stad staat continue vast! (Motor)scooters zijn verboden dus alles gaat per auto of bus. De reden hiervan is dat één of andere hoge generaal ooit zou zijn aangereden door een scooter waarna hij het verbod heeft ingesteld.

Veel bijzonders hebben we de eerste dag niet meer gedaan. Wel was het nog een hele uitdaging om een knap restaurant in de buurt van het hotel te vinden.  We zijn uiteindelijk terecht gekomen in een Chinees restaurant bij een naastgelegen hotel. De lichten moesten voor ons worden aangezet en we kregen een privékamer inclusief twee obers die ons continue stonden aan te staren. Een beetje ongemakkelijk maar de gebakken noodles smaakte prima en de standaard bijgeserveerde knoflook in vissaus ging schoon op.

 

De volgende ochtend waren we weer helemaal uitgerust en klaar om Yangon te gaan ontdekken. De eerste bezienswaardigheid op ons lijstje was de Shwedagon Pagoda. Dat is het belangrijkste heiligdom van Myanmar (want er liggen van vier Boeddha’s relikwieën hebben wij van onze gids geleerd). Het zou op loopafstand zijn en we hadden hem al gezien vanuit de auto vanaf het vliegveld dus dat moest lukken. Van het hotel kreeg ik nog een duidelijke plattegrond mee en verder was het ‘volg de gouden toren’.

Myanmar reisverslag Mariska Yangon Schwedagon

Oversteken bleek nog wel een kunst maar we zijn er gekomen. Via de westelijke ingang betraden we het heiligdom. Op blote voeten,  de schoenen moesten we bij de entree achter laten.
Deze entree bleek roltrappen te hebben. Heel apart, op je blote voeten. Maar de marmeren stenen rond de pagode voelde wel lekker koel aan.
Bij de ingang bood een jongen, Michael, zich aan als gids. Voor 1600 kyat wilde hij ons rondleiden. Welja joh, anders zouden we de helft  missen. Het was een leuke jongen en we konden ook over andere dingen praten dan alleen over de Pagode. Michael heeft ons alle belangrijke dingen laten zien en uitgelegd en wilde ons ook nog wel verder rondleiden in de stad. We hebben zijn kaartje maar ik denk niet dat we daar nog gebruik van gaan maken. Eigenlijk denk ik ook niet dat hij de komende dagen nog gaat werken want ik had mij enigszins vergist in het bedrag en zei tegen Peter dat hij in plaats van de afgesproken 16, 20.000 kyat moest geven. Ahum, het was 1600. Het is nog even wennen, dat geld. En verwarrend omdat iedereen eerst een bedrag in dollars noemt. Wij hadden de dollars niet eens bij ons. En omgerekend zijn de kyats voordeliger, dat heb ik al door (zeker met de huidige dollarkoers). Nou ja, uiteindelijk hebben we die jongen 14 Euro gegeven dus waar gaat het over. Hij wil graag een jaar naar de VS vertelde hij, misschien brengt dit zijn droom wat dichterbij. Ik heb hem niet meer gezien daarna en we hebben nog een rondje om de pagode gedaan, die was hem echt gesmeerd. Maar het was toen ook al een stuk rustiger met bezoekers, het werd te heet.

 

Myanmar reisverslag Mariska Yangon Schwedagon breed

 

Te heet ook om de 3 kilometer naar het centrum te lopen. We namen een taxi en lieten ons afzetten bij de Bogyoke Market. Een ritje van niks al duurde het even door de drukte op de weg. Voor mijn gevoel was de afgesproken 5000 Kyat teveel betaald maar goed, dat kunnen we nu niet aan iemand vragen.
Ik hoopte op de markt iets te eten te kunnen vinden maar het waren voornamelijk stoffen, sieraden en souvenirs. Achter de markt vonden we toch een restaurantje waar veel westerlingen zaten dus dat moest goed zijn en dat was het ook. Na de lunch zijn we de hallen alsnog doorgelopen. We hebben gekeken voor een rok voor zowel Peter als mijzelf maar niets gevonden. De mannen hier lopen namelijk in een soort omslagrok (longyi) met slippers eronder. Lekker luchtig lijkt me dus wellicht is het ook iets voor Peter. We komen vast nog wel iets tegen.

 

Naast het feit dat we onze gids bij de Shwedagon Pagoda teveel betaald hebben en dus geen idee hebben wat een schappelijke prijs is voor een taxi, ‘missen’ we nu ook de gezamenlijke fooienpot. Wanneer moeten we nu een fooitje geven en hoeveel dan? Zo bleef de jongen die ons bij aankomst in het hotel naar de kamer bracht, duidelijk dralen in de hoop dat hij wat kreeg. Maar we geven straks toch een gemeenschappelijke fooi als we weggaan? Bovendien hadden we op dat moment  nog geen ‘kleine’ briefjes, sterker nog,  we hadden het Myanmareze geld nog niet eens bekeken, alleen gewisseld en zo in de tas gestopt. De twee losse dollars die ik nog had, hebben we aan de chauffeur die ons van het vliegveld ophaalde, gegeven. Of was dat weer te weinig? Die man heeft best wel even op ons staan wachten.
Ook was het voorheen wel handig om te horen waar je goed (= veilig) eten kon. Dat moeten we nu allemaal zelf uitzoeken.
Dat zijn dan de ‘nadelen’ van het individueel reizen. Verder bevalt het ons prima. Al hebben we best veel andere toeristen gezien, we hoeven er niet mee te praten en kunnen gewoon lekker onze eigen gang gaan. En op andere momenten zijn we echt weer de enige blanken tussen de Aziaten.

Myanmar reisverslag Mariska Yangon fiets op straat

 

De tweede ochtend hebben we wijs meteen een taxi genomen en ons downtown laten afzetten bij de Sula Pagoda. Ditmaal kostte het ritje slechts 2500 kyat. Zie je wel, toch teveel betaald gisteren!

 

De Sula Pagoda is al heel oud en staat midden op een drukke rotonde. Hier zou een haar van Boeddha in liggen. Vergeleken bij de Shwedagon Pagoda was dit een beetje ‘meer van hetzelfde’. Lopend zijn we verder gegaan door het oude centrum, om de vervallen koloniale panden te bekijken. Bij het duurste hotel van de stad, The Strand, konden we ons wel een drankje veroorloven maar eten hebben we gedaan bij een restaurant vlakbij de pagode, waar we een Italiaans restaurantje vonden. Na de lunch hebben we een stuk gelopen door de drukke winkelstraten. Zolang je aan de schaduwkant van de weg blijft, is dat goed te doen. Nu vonden we wel een omslagrok voor Peter.

Halverwege Chinatown vonden we het welletjes en hebben we een taxi aangehouden die ons in no time voor het hotel afzette. Perfect geregeld  zo, om te lopen is het allemaal toch net even te ver. En ditmaal kostte de rit slechts 2000 kyat, we leerden het al.

 

Na twee volle dagen en drie nachten was het tijd geworden om Yangon te gaan verlaten. We zouden om 7 uur ’s ochtends worden opgehaald door een chauffeur die ons naar Hpa-An zou brengen. We waren blij dat we deze, in mijn ogen toch wel vieze en armoedige stad, gingen verruilen voor het platteland.  Achteraf hadden we de extra dag in Yangon wellicht beter kunnen laten maar we hebben het bewust gedaan omdat we dan rustig aan konden beginnen en niet alles in één dag zouden hoeven te proppen. In dat opzicht zijn we in ieder geval geslaagd en dat was gezien de temperatuur toch wel prettig. Het is even wennen van 5 graden in Nederland naar 34 graden hier!

 

 

Hpa-An

Myanmar reisverslag Mariska vervoer eerste week

De chauffeur (en auto) bleken dezelfde als die ons de eerste dag van het vliegveld had opgehaald.

Fijn, die man sprak redelijk Engels dus dan kun je gewoon dingen vragen. Onderweg legde hij van alles uit. Dus toch een beetje een gids al was dat niet de bedoeling. In principe moesten we ervan uitgaan dat de chauffeur immers helemaal geen Engels spreekt.

Het eerste deel van de rit was niet zo interessant, wel druk op sommige punten. Maar het landschap werd steeds groener, de wegen slechter en de rijstijl gevaarlijker (het stuur zit rechts, ze rijden rechts, tweebaanswegen en continue inhalen terwijl ze niet kunnen zien wat eraan komt).

 

 

We gingen onderweg meteen twee grotten met Boeddha’s bekijken. Dat wisten we niet, we dachten dat we bij het hotel zouden worden afgezet en het verder zelf moesten regelen! Maar de chauffeur kwam ons zelfs de volgende ochtend weer ophalen om nog meer bezienswaardigheden te bekijken. Blijkbaar zat dit allemaal in het pakket.

 

Hpa-An ligt in een gebied met karstbergen, en in die bergen zijn het en der grotten. Daar kun je heel veel Boeddhabeelden inzetten. Of je versiert de wanden met Boeddhaschildjes, dat geeft een heel mooi effect.Myanmar reisverslag Mariska Sadan grot Hpa-An

 

De populairste bezienswaardigheid in de omgeving van Hpa-An is de Sadan grot. Daar kun je doorheen lopen waarna je aan de andere kant weer buiten komt en vervolgens met een bootje terug wordt gevaren. In die grot geen Boeddha’s (alleen bij de ingang dus de schoenen moesten wel uit) maar vleermuizen! Helaas waren ze slecht te zien in het donker tegen de hoge plafonds, maar ze waren heel goed te horen en nog beter te ruiken. Ook liep je op je blote voeten door de vleermuispoep, het was een geheel nieuwe ervaring.

 

 

Myanmar reisverslag Mariska breed (2) Sadan grot boottocht

 

 

Ik begon me al aardig de toerist te voelen nu in deze groene omgeving. Maar dan wel de luxe toerist want we werden overal heen gereden en verbleven in een soort van resort met zwembad buiten het stadje. Het weer was prachtig en het landschap riep flashbacks op naar eerdere reizen die we hebben gemaakt.

.

 

Myanmar reisverslag Mariska Omgeving Hpa-An breed

 

Onze chauffeur nam ons mee naar een restaurant waar je echt Myanmarstyle kon eten. Zelf zou ik er niet binnen gelopen zijn. Alleen de zure lucht bij de entree deed mij al terugdeinzen. Het zat er afgeladen vol met lokale mensen en hier en daar een toerist. Aan de omloopsnelheid kon het dus niet liggen. Voor de zekerheid heb ik iets zonder vlees genomen. Okra met gegrilde tomaat. Dat bleek een klein schaaltje, verder kregen we een bord met rijst, een kommetje soep en een stuk of tien schaaltjes op tafel voor algemeen gebruik, met ondefinieerbare dingen. Ook nog een schaal rauwe groente in het midden. Het zag er allemaal vaag uit en dan die lucht erbij. En de okra bleek ook iets heel anders dan ik dacht, ik verwachtte iets van aardappel (okra in Peru) en kreeg een soort peul.

Myanmar reisverslag Mariska Hpa-An Myanmar eten met chauffeurMaar ik kon de chauffeur niet teleurstellen dus ben toch maar gaan eten. Sommige dingen waren lekker, andere niet. En dan heb ik het over gefermenteerde bonen, gedroogde vis, vispasta, chili met gedroogde vis, vissaus met gember, mango met curry, en meer van dat soort niet zo lekker ruikende dingen. Het was de bedoeling dat je iets van de schaaltjes met je hoofdgerecht in je bord rijst gooide en het dan samen at. Mijn okragerecht bleek pittig en het aardappel/gember soepje was lekker maar verder heb ik weinig gegeten. Peter heeft echter zitten smullen! Voor de prijs hoefden we het niet te laten, het kostte 8900 kyat totaal, en dan betaalden we ook voor de chauffeur.

 

 

Kyaiktiyo

 

Dinsdag vertrokken we richting Kyaiktiyo, de plaats waar de Gouden Rots Pagoda staat. Die staat boven op een berg en je kunt alleen met een truck naar boven. Of lopend… maar dan ben je zeven uur onderweg.

Myanmar reisverslag Mariska Gouden Rots truck naar bovenDe chauffeur zette ons af bij de truckstop en zou ons daar de volgende dag weer oppikken. Het was ons niet helemaal duidelijk hoe het nou werkte met de trucks maar je kon gewoon instappen en onderweg betalen. We namen plaats op een houten plank dat als bankje dienst deed. Toen de hele laadbak vol zat, vertrok de truck. Het ging af en toe steil omhoog en in de haarspeldbochten schoof je alle kanten op. Omdat we zo opgepakt zaten, bleef je zitten. Met je knieën in de kont van de persoon voor je en een harde leuning in je rug.

Boven aangekomen bleek ons hotel maar een klein stukje lopen en je zag de Gouden Rots al liggen.

Vanwaar dan alle verhalen over nog een uur lopen, steil omhoog en de dragers die je kunt huren? Dit stelde niets voor. We kregen na betaling van het entreegeld een pasje om ons nek waarmee we de hele dag het gebied rond de pagode in en uit konden. Wel een eind lopen op blote voeten en je wilt niet weten waardoor allemaal, het was er behoorlijk druk. Voornamelijk local people, de foreigners waren te herkennen aan de pasjes om hun nek.

Peter kocht bladgoud om op de rots te plakken (dat mogen alleen mannen doen). Ik heb er vanaf de zijkant foto’s van gemaakt. Je zag door het licht de kleur van de rots voortdurend veranderen. Vooral toen de zon onder ging. In het donker was de pagode eigenlijk op zijn mooist.

 

Myanmar reisverslag Mariska Gouden Rots savondsVerder was het net één grote kermis daarboven. Lokale mensen bleven er ook slapen in provisorische tentjes. Er zaten een paar hotels maar die waren hoofdzakelijk voor de toeristen. Ons hotel zat dan ook vol met allerlei nationaliteiten maar we hebben geen Nederlanders gezien. Wel maakten we al in de truck kennis met een Canadees echtpaar en ’s avonds hebben we lang zitten kletsen met twee Engelse mannen.

 

Na het ontbijt checkten we uit en gingen we terug naar de  truckstop. Nu bleken er alleen exemplaren met aluminium banken met kussentjes erop te staan. Dan hadden we op de heenweg toch wel een hele Spartaanse uitvoering!

We vroegen ons nog af waarom je alleen met de trucks omhoog kon maar dat is ondertussen wel duidelijk. De weg is op bepaalde stuken heel steil en smal, als Jan en alleman daar tegenop gaat rijden, is het vragen om moeilijkheden. De trucks wachten ook op elkaar, ze weten precies hoeveel er naar boven of naar beneden komen. Voor de passagiers is het een attractie op zich, alsof je in een achtbaan zit. Wij hadden een groep jongeren achter ons zitten en die waren bij elke bocht en afdaling aan het roepen en gillen, het was erg grappig en ik heb lekker mee gedaan.

 

 

Taungoo

 

Beneden aangekomen stond de chauffeur inderdaad op ons te wachten. Myanmar reisverslag Mariska onderweg jongen met vogelsMeteen over in de auto en rijden maar weer, op weg naar Taungoo. Ik had het nog geprobeerd op te zoeken, want wat was er eigenlijk te doen in Taungoo? Volgens Tripadvisor niets, was het alleen een pleisterplaats langs de expressway van Yangon naar Mandalay. Onze volgende bestemming was Kalaw maar om in een dag door te rijden, dan zou wel een erg lange rit geworden zijn. We zaten nu ook best lang in de auto. Eerst een heel stuk terug richting Yangon. De enige stop die we maakten was bij een paar stalletjes waar ze vis droogden en verkochten. Hier liep een jochie met een mand vol vogeltjes, musjes en vinkjes. We hadden dat in Yangon ook al gezien en vroegen de chauffeur  met welk doel hij ze verkocht. Het was de bedoeling dat je ze vrij zou laten. Wat een onzin, die arme vogeltjes! Die worden dus gewoon daarvoor gevangen. Ik had even de neiging om de hele mand te kopen en alles los te laten maar wat heeft het voor zin? Morgen vangt hij ze weer en verkoopt hij ze opnieuw.

 

De rest van de rit ging over de nieuwe snelweg van Yangon naar Mandalay. Hier was weinig verkeer en daardoor konden we lekker doorrijden met 100 km per uur. Eenmaal aangekomen in Taungoo bleek het hotel niet op de hoogte van onze komst. Dit was fout gegaan bij hun hoofdkantoor.  Er was even paniek want er zou een groep komen dus eigenlijk was er geen plek. Op dat moment was er niemand die Engels sprak dus we snapten er weinig van. Gelukkig regelde de chauffeur alles en kregen we toch een kamer.

 

Myanmar reisverslag Mariska Taungoo honden op straat

In Taungoo zou een grote pagode zijn en die gingen we te voet opzoeken. De stad was chaotisch en druk en de pagode bleek nog in aanbouw. We hebben een rondje gelopen en zijn daarna wat gaan eten. In een grote tent waar niemand Engels sprak en waar we werden lek geprikt door de muggen. Maar het eten was lekker en toen ik overduidelijk aan mijn benen krabde, werd er een wierookspiraal onder tafel aangestoken. Hoewel ze in Taungoo duidelijk niet gewend zijn aan toeristen, deed iedereen wel enorm zijn best om ons te helpen.

 

 

Kalaw

 

We waren er niet rouwig om dat we de volgende dag weer verder trokken richting Kalaw. Taungoo had ons niet zoveel te bieden. Al bleken we het hotel uiteindelijk te delen met een groep Engelse motorrijders en zaten we gezamenlijk aan het ontbijt, een echte toeristenbestemming was het niet.

 

Onze chauffeur zou ons onderweg Naypyidaw laten zien. Dat is de nieuwe hoofdstad van Myanmar, de regering is daar gezeteld en de president verblijft er. Naypyidaw ligt op een uurtje rijden vanaf Taungoo, het was de volgende afslag van de expressway. Vanaf de snelweg zagen we al grote gebouwen in de verte.  Wij vermoedde regeringsgebouwen maar het bleken hotels. Er was een enorm aantal dure hotels neergezet voor een Peace Conference in de zomer van 2016 maar nu stond alles leeg. Sommige hotels waren niet eens afgemaakt. Brede, schone wegen, rotondes met grote, betonnen  lotusbloemen in het midden. Het zag er allemaal spik en span uit. Hier woonde duidelijk de rijke bevolking. We passeerden veel ministeries maar ook shopping malls. Wat een verschil met de rieten hutjes en de smoezelige dorpjes. Maar ook wat een geldverspilling met al die lege hotels, het één nog luxer dan de ander.

Myanmar reisverslag Mariska Naypyidaw

 

Een 20 baans weg had de chauffeur ons beloofd en die kregen we ook. Dit was de weg naar het parlementsgebouw en het huis van de president. Hier worden ontvangstceremonies en militaire parades gehouden. Onze chauffeur maakte zelf ook foto’s, dit was duidelijk geen standaard onderdeel van de tour, hij moest zelfs de navigatie op zijn telefoon gebruiken om de juiste weg te vinden.

 

Terug richting de expressway stopten we bij een pagode in de vorm van het Bodghaya in India. We kregen echter niet de gelegenheid om dit rustig te bekijken want deze hotspot wordt goed bezocht door de lokale bevolking maar toeristen zien ze hier blijkbaar niet veel en iedereen wilde met ons op de foto. Ze vochten er bijna om! Erg grappig maar er kwam geen eind aan. De chauffeur was helemaal ongerust dat we zo lang wegbleven en kwam ons zoeken. Daarna moest hij flink doorrijden om ons naar Kalaw te brengen wat nog een behoorlijke rit bleek te zijn. De omgeving werd wel steeds mooier want we gingen de bergen in.

 

Uiteindelijk arriveerden we rond half vier in Kalaw, een vriendelijk maar vooral toeristisch plaatsje. De meeste mensen gaan daarheen om een trekking in de bergachtige omgeving te doen. Wij dus ook. We maakte ’s middags al kennis met onze gids die ons de volgende ochtend kwam ophalen om de hele dag te lopen.  Voor de dagen daarna stond er vanuit Pindaya ook nog een trekking naar en van het klooster in Yasakyi op het programma. Nou zijn wij geen geoefende lopers dus we hadden wel onze twijfels toen wij dit boekten maar er was ons verzekerd dat het niet te zwaar zou zijn en dat we het allemaal in ons eigen tempo konden doen. Daar rekende we dus ook op!

 

Ons  hotel in Kalaw was prachtig maar had één minpuntje, we zaten naast een klooster en werden ’s morgens om half zes gewekt door een chantende monnik. Het klonk alsof hij met een megafoon in de hand rondjes rond de pagode liep, het geluid was niet constant maar wisselde in volume. Gelukkig hield hij er na een uurtje mee op maar zou je dat 24 uur hebben, dan kan ik me voorstellen dat je de neiging krijgt ergens een stekker uit te trekken!

Myanmar reisverslag Mariska Trekking Kalaw 1

 

We hadden zo in ieder geval wel de tijd voor een stevig ontbijt want dat zouden we nodig hebben. Om half 9 begonnen we met Jack, onze gids, aan de trekking. Het duurde even voor we het dorpje uit waren en we echt in een groene omgeving liepen met bananenbomen en theestruiken. Tot aan het eerste dorpje kwamen we geen andere toeristen tegen dus hadden we nog het gevoel dat we iets exclusiefs deden. Maar het was warm en we moesten veel omhoog lopen, dat zijn wij niet gewend en we hadden het zwaar.

Myanmar reisverslag Mariska Trekking Kalaw 2

We hebben er ruim 3,5 uur over gedaan om bij het restaurant op het hoogste punt te komen. Daar zat het vol met toeristen maar we konden in ieder geval even bijkomen en genieten van een heerlijke lunch. Terug namen

we de makkelijke route, dan zouden we in twee uur terug zijn in plaats van nog drie uur en het was ook minder steil. Die route ging grotendeels langs de weg, alleen het laatste stukje gingen we weer door het groen. En het was toch weer langer dan de beloofde twee uur. Volgens Jack zouden we 17 km gelopen hebben, volgens de app op Peter’s telefoon 24,3 km! Dat is een absoluut record.

We hadden allebei zere voeten en stijve kuiten. En dan zouden we de komende dagen ook weer moeten lopen? Ik had er een hard hoofd in en begon al alternatieven te overdenken. Misschien konden we eerst met de gids overleggen voor we begonnen?

 

 

Yasakyi trekking

 

Omdat ik me zorgen maakten over de trekking was ik al voor de monnik wakker. Toch had ik goed geslapen en het, dankzij een extra deken, ook niet meer koud gehad. Dat was de nacht ervoor wel anders, Kalaw ligt op 1300 meter en het koelt er ’s avonds flink af.

Voor de zekerheid hadden we toch maar spullen voor de overnachting in het klooster in de kleine rugzakken gestopt. Mijn benen voelden niet bijzonder stijf. Ik kon gewoon met mijn wandelschoenen aan de trap af zonder dat mijn tenen zeer deden. Ik zou dus kunnen lopen. Ook Peter had geen grote bezwaren.

De chauffeur die ons op kwam halen, sprak geen Engels, daar konden we niet mee overleggen. De autorit ging rap naar beneden en we reden door glooiend heuvellandschap met akkers. We kregen hoop. Maar later doemden er toch weer bergen op. Pindaya bleek een uurtje rijden te zijn. Een stadje gebouwd rond een Myanmar reisverslag Mariska Trekking Yatsakiya 7vijver en met een klooster halverwege de steile bergwand. De chauffeur stopte bij het Golden Cave hotel. Toen we uitstapten, kwam er meteen een man op ons afgelopen. Dit bleek Bruno te zijn, onze gids voor de trekking. Dus wij vroegen direct hoe en wat en hoelang. Het zou maar zo’n vier uur lopen zijn maar wel met steile stukken erin. Ja daar waren we al bang voor.

 

Ik ging eerst even het toilet opzoeken en toen ik terug kwam, had Peter ondertussen met de gids geregeld dat we door de chauffeur tot halverwege de berg zouden worden gebracht, dat scheelde een stuk omhoog lopen. De grote bagage bleef achter in het hotel en wij stapten met z’n allen weer in de auto. Vanaf het klooster gingen we lopen. Wel meteen steil omhoog maar het was nog niet zo warm. Bovendien hadden we een mooi uitzicht over Pindaya. We kwamen al snel bij het eerste Danu dorp.

Danu is één van de etnische volkeren van Myanmar die veelal traditionele kleding dragen en soms ook hun eigen taal hebben. We mochten in een huisje plaatsnemen waar een man thee in bamboemandjes aan het verpakken was. Thee is voor deze mensen de belangrijkste bron van inkomen. Wij kregen ook meteen thee aangeboden met daarbij een theesalade. Daarna kwamen gefermenteerde granaatappeltjes op tafel en vervolgens nog een schaal warme pinda’s. We hadden helemaal nog geen honger maar dan durf je niet te weigeren. We hebben van alles geproefd en de pinda’s waren echt lekker. De granaatappel was een beetje vreemd. Zuur en zout tegelijk en ook nog pittig want er zaten pepers doorheen.
We hebben wat geld voor de mensen achtergelaten en gingen weer op pad. Eerst verder door Myanmar reisverslag Mariska Trekking Yatsakiya 5het dorp, wat nog best groot was, daarna langs de theeplantages. Het was hier een stuk mooier dan in de omgeving van Kalaw, veel meer groen, meer bos. Meer schaduw ook. Op een gegeven moment ging het toch weer steil omhoog maar in een rustig tempo was het wel te doen. Bovenop de berg bleek wederom een Danu dorp te liggen waar we mochten plaatsnemen op een luie bamboestoel in de schaduw van een huis. De gastvrouw bracht ons thee en we kregen een schaal met zelfgebakken kroepoek van onze kok, die al druk bezig was in de keuken.

De lunch werd geserveerd op de bovenverdieping van het huis van onze gastfamilie. En die lunch was verrassend. Myanmar reisverslag Mariska Trekking Yatsakiya lunchPompoensoep, rijst met wat groente en een omeletje, daarbij nog een salade van tomaat met pindadressing en een bak warme koolsalade met stukjes vis. Als toetje nog stukjes appel, het smaakte heerlijk. Eén van de lekkerste maaltijden die we tot nu toe gehad hebben wat mij betreft. En dan de entourage, in de woonkamer van die mensen, op de grond met een laag tafeltje, gedekt alleen voor ons tweeën. Anders had je hier met een groep gezeten moet je maar denken.

 

Na de lunch was er tijd om te relaxen want het was nog vroeg, we hadden immers een deel van de route overgeslagen. We zetten de luie stoelen in het zonnetje en vielen allebei bijna in slaap. Het was er ook zo lekker rustig met alleen het geluid van vogels en de ruisende wind en wat kinderstemmetjes verder weg. We schrokken op toen er ineens blanke mannen langs kwamen lopen. Australiërs, op weg naar hun lunch.  Ze bleken ook in het klooster te slapen.  Toen wij weer verder gingen, zwaaiden ze vanaf de bovenverdieping van een nabijgelegen huis. Daar lunchte zij, en zo profiteert het hele dorp van de toeristen. Wij hebben ons gastgezin ook wat geld gegeven als dank voor de gastvrijheid.
De kok liep met ons mee en in zijn koelbox zat nog een biertje voor Peter, in het klooster was namelijk geen alcohol te krijgen en hij moest toch iets hebben om naar uit te kijken. De tocht werd wederom zwaar. Minder steil en minder lang dan eerder maar we moesten toch nog aardig klimmen af en toe en het was warm. Op een gegeven moment kwamen we bij een mooi uitzichtpunt waar je het dorp en het klooster in de verte al zag liggen. Daar arriveerden ook een Frans stel, die sliepen eveneens in het klooster.

 

Myanmar reisverslag Mariska Trekking Yatsakiya 6 breed

 

De rest van de route ging naar beneden en zo waren we rond half vier op plaats van bestemming waar we welkom werden geheten door de monnik. Dat we het überhaupt gehaald hebben, dat had ik de avond ervoor echt niet gedacht! Maar ik heb enorm genoten van de wandeling. De omgeving is prachtig, je krijgt een goed beeld van hoe de mensen hier leven, iedereen zegt je vriendelijk gedag, fantastisch! Heb ik in het verleden nog wel eens mijn bedenkingen gehad bij primitieve overnachtingen, nu maakte het me niets uit dat er alleen hurktoiletten waren en de wasgelegenheid

bestond uit een donker hok met een bak koud water.Myanmar reisverslag Mariska Trekking Yatsakiya 1

 

Onze gids had een bed voor ons klaargemaakt in het schoolgebouw. De andere zes gasten bleken boven de keuken te slapen. Waarom liggen wij apart? En waarom wordt er alleen voor ons eten bereid? In het donker,

op een houtvuurtje, en we kregen maar liefst vijf Myanmar reisverslag Mariska Trekking Yatsakiya 2gerechten plus soep en rijst en een schaal eigengemaakte chips. Ongelooflijk knap dat die mensen dat kunnen! Bruno en de kok kwamen wel bij ons zitten maar aten niet mee. Ons eten smaakte wederom fantastisch en ik heb maar een paar keer extra opgeschept omdat ik de mannen niet wilde teleurstellen.

 

Het koelde flink af ’s avonds en er was geen elektriciteit dus we zijn maar snel in ons bed gekropen, met nog wat extra dekens om warm te blijven. Behalve naar de sterrenhemel staren, was er toch niet veel te doen. Al waren we welkom om bij de monnik naar het Champions League voetbal te komen kijken maar dat is niet aan ons besteed. Koud heb we het niet gehad. Maar al hadden we dubbele matrassen, het blijft hard om zo op de grond te liggen. Ik kreeg steeds een zere heup en dan moest ik weer draaien. Dus het was toch een beetje een gebroken nacht.

 

Na een goed ontbijt was het tijd om te vertrekken maar eerst moesten we een woord van dank achterlaten bij de monnik. We schreven iets in zijn gastenboek en lieten er wat geld bij achter en toen waren we klaar om te gaan.

De route zou niet meer zo steil zijn had Bruno gezegd maar we moesten nog wel een paar keer omhoog

lopen. Verder ging het allemaal bergafwaarts en heel snel ook. We stopten wel een paar keer maar het was toch pittig, we hebben ruim vier uur gelopen en na die nacht op een harde ondergrond hadden mijn benen er op een gegeven moment weinig zin meerMyanmar reisverslag Mariska Trekking Yatsakiya 3 in. Peter liep nu gelukkig een stuk makkelijker dan gisteren.

 

 

We kwamen weer door allerlei Banu dorpjes en er waren veel dorpelingen op weg naar de plantages. We zeiden iedereen vriendelijk gedag, Mingarlaba! Dichter bij het dorp kwamen we kindertjes tegen die net van school kwamen. De jongens gaven Peter een hand en de meisjes spraken juist mij aan in de drie zinnen Engels die ze geleerd hebben. Je voelde je zo echt een beetje een beroemdheid.
Er leek maar geen eind aan de afdaling te komen. Mijn benen begonnen steeds meer te protesteren Ik was dan ook heel blij dat we rond half één beneden arriveerden. We namen afscheid van Bruno en de kok (die dus ook de hele trekking heeft moeten lopen, met zijn benodigdheden en ingrediënten in een koelbox op zijn rug!). Vervolgens zijn we gaan lunchen en daarna konden we welverdiend relaxen in het hotel.

 

 

Pindaya

 

Myanmar reisverslag Mariska Pindaya ingang grot breed

 

 

Na een goede nachtrust werden we de volgende ochtend opgehaald door dezelfde chauffeur als die ons naar Pindaya had gebracht. We gingen eerst de grot bekijken. Bruno had ons tijdens de trekking de legende verteld;

Zeven prinsessen zijn gaan zwemmen in het meer. Toen het begon te regenen, schuilden ze in een grot. Een grote spin zag ze en had wel zin in een lekker hapje. Hij spon een web voor de uitgang van de grot zodat ze er niet meer uit konden. Een ridder kwam op het hulpgeroep van de prinsessen af. Hij wilde wel proberen de spin te doden met zijn pijl en boog maar dan wilde hij als beloning met één van de prinsessen trouwen. De prinsessen gingen akkoord, de ridder doodde de spin en bevrijdde de prinsessen. Uiteindelijk trouwde hij met de jongste.

 

Nu staan er duizenden Boeddha’s in de grot, gedoneerd door diverse mensen, hele families soms, of bedrijven uit diverse landen. Als eerste zagen we een pagode waar mensen bladgoud op aan het aanbrengen waren. Peter heeft in zijn hoofd om wat bladgoudMyanmar reisverslag Mariska Pindaya grot mee naar huis te nemen en daar één van zijn Boeddha’s mee te gaan bedekken. Hij heeft nog één pakje over van de Gouden Rots maar hier kon hij waarschijnlijk nog meer inslaan.
We gingen eerst de Boeddha’s bekijken en dat waren er nogal wat. Kruip door, sluip door, overal stonden ze. En je kon nergens even gaan zitten want je mag niet met je rug naar een Boeddha zitten, dat was hier dus niet te vermijden.
Verderop werd de grot wat ruimer en zagen we andersoortige Boeddha’s en beelden, maar er was ook ruimte voor de wonderen der natuur, stalactieten en stalagmieten. Al met al wel een mooi plaatje maar hoeveel Boeddha’s kun je zien?
Terug bij de ingang vroeg Peter om bladgoud. Dat hij 30 velletjes wilde kopen, werd eerst niet begrepen maar uiteindelijk kreeg hij ze. Omdat één man zo behulpzaam was, werd Peter gedwongen toch wat op de pagode te plakken. Maar na twee stukjes verloor de man zijn belangstelling en kon Peter de rest in zijn zak steken. Uh, in zijn tasje, Peter had geen zakken vandaag want hij liep in zijn (tweede) longyi! Hij heeft de voordelen ervan nu toch wel ontdekt, bovendien wordt het zeer gewaardeerd door de lokale bevolking.

 

 

Nyaung Shwe

 

Na het bezoek aan de grot en een stop bij een werkplaats waar handgeschept papier werd gemaakt, bracht de chauffeur ons naar Nyaung Shwe. Dit stadje dient als uitvalsbasis voor een bezoek aan het Inle Meer. We kwamen rond de middag aan.

Myanmar reisverslag Mariska Nyaung Shwe markt

Ik had vanuit de auto veel drukte gezien. Winkels, een markt, en waar gingen al die andere toeristen heen? Maar om daar heen te gaan lopen, zagen we na alle wandelingen van de afgelopen dagen niet zitten. Het hotel verhuurde fietsen, dat was een betere manier om de omgeving te verkennen. Peter besloot in zijn longyi op de fiets te stappen. Waardeloze fietsen natuurlijk en de zadels stonden veel te laag. Maar het was weer eens wat anders dan lopen. We stopten om een kijkje te nemen bij de grote pagode. Ook hebben we een stuk het stadje uit gefietst in de richting waar alle toeristen heen gingen. Wat was daar te zien dan? Er kwam geen eind aan de weg en we zijn op een gegeven moment maar weer omgekeerd. Later las ik dat daar het teakhouten klooster met de ovale ramen was waar ik zoveel foto’s van gezien heb.

Nu zijn we maar naar de markt gegaan Peter vond weer een longyi (nummer 3). Verder veel souvenirskraampjes en helaas te opdringerige verkopers. Opvallend dat ze allemaal zo goed Engels praten,  dat hebben we nog niet eerder meegemaakt. Maar hier draait het echt om de toeristen, zoveel is wel duidelijk.

 

 

Uiteraard stond er ook een boottocht over het Inle Meer op het programma. Deze hadden we al direct met de reis geboekt. We werden ’s ochtends in het hotel opgehaald door onze bootsman. In hoog tempo liep hij naar de haven, wij erachteraan. Daar was het een enorm gekrioel van vertrekkende boten. Alle toeristen gingen varen en iedereen ging dezelfde kant op. Eerst een heel stuk over een rivier en toen kwamen we op het daadwerkelijke meer. Er lagen een viertal boten met voetroeiers, en die lagen er overduidelijk voor de show. Zodra er een toeristenboot aan kwam, tilden ze hun ene been omhoog alsof ze het net tilden en sloegen ze twee slagen met de voetroeispaan. Maar echt vissen? Wij geloven er niets van.

Myanmar reisverslag Mariska Inle meer voetroeiers

 

 

 

We voeren in hoog tempo het hele meer over. Het was nog best fris zo vroeg in de morgen dus de deken die we gekregen hadden,  was welkom. Wij dachten dat we een drijvende markt te zien zouden krijgen maar de eerste stop bleek een enorme markt van alleen maar souvenirstalletjes te zijn. En ze verkochten allemaal dezelfde troep die we gisteren al op de markt hadden gezien. Het ergste was nog dat je, zodra je maar even keek, meteen actief benaderd werd door de verkopers en de prijzen die ze vroegen waren belachelijk. En alle toeristen werden hierheen gevaren, het was weer een enorme chaos van boten.

Myanmar reisverslag Mariska Inle meer bootchaos 2

 

Dachten we hiermee de commerciële stop van vandaag gehad te hebben, mooi niet. We

stopten vervolgens bij een zijde & lotus weverij. Op zich was het wel interessant om te zien hoe van lotusstengels draad werd gesponnen maar het spul is hartstikke duur omdát het zo bewerkelijk is. Opvallend dat je hier ‘op het water’  met de creditcard kan betalen!
De volgende stop was interessanter, de Phaung Daw U Paya Pagoda. Bij het uitstappen werden we belaagd door vrouwtjes die pakjes bladgoud en duivenvoer wilden verkopen. En verder ook weer volop souvenirs stalletjes. Het was echt niet leuk meer. Peter kocht wel weer een paar pakjes bladgoud. In de pagode stonden een vijftal vormeloze figuurtjes waar alleen mannen goud op mochten aanbrengen. Later las ik op internet dat dit uit de 12de eeuw stammende Boeddhabeeldjes zijn, die door de gelovigen al eeuwenlang zo zijn volgepakt met bladgoud dat ze tot onherkenbare klompen vervormd zijn. Peter heeft een paar velletjes bladgoud aangebracht en de rest gaat weer mee naar huis.

 

Myanmar reisverslag Mariska Longneck oudHet was ondertussen best warm geworden en dan is het op het water lekkerder dan aan de wal. Helaas duurde het vaartochtje niet lang, ditmaal werden we afgezet bij een zilversmid. Vervolgens een stop bij weer een weverijtje annex parasolmakerij. Bij de weverij zaten een aantal longneck vrouwen en die mocht je fotograferen.  Eén jonge vrouw sprak Engels dus je kon haar ook vragen stellen.

 

Ik hoopte dat we ondertussen iets zouden gaan eten maar de bootsman zette er vaart en voer ons een heel stuk over het meer. We stopten bij één van de belangrijkste bezienswaardigheden, ‘In Thein’. Een plek met meer dan 1000 tempeltjes, sommige helemaal overwoekerd door bomen en andere begroeiing,  een beetje als Angkor in Cambodja. Ze zouden zo’n 500 jaar oud moeten zijn. Wel mooi om te zien maar voor we bij de hoofdtempel waren, liepen we zeker een kilometer omhoog onder een corridor vol met, jawel,  souvenirstalletjes. Gelukkig was het lunchtijd dus we werden niet continu belaagd. De truc was overigens niet kijken,  gewoon doorlopen.
Het was al twee uur toen we terug waren bij de boot. ‘Nu eerst lunchen?’ vroeg ik de bootsman en dat begreep hij gelukkig. We legden aan bij een restaurant vlakbij de Phaung Daw U Paya Pagoda en daar waren we nog de enige klanten. Heeft de bootsman ons nou expres eerst naar In Thein gebracht zodat we daar zonder al te veel andere toeristen konden rondkijken? Geen idee, helaas konden we het niet vragen want hij sprak geen Engels. Wel hebben we de tijd genomen voor de lunch, Peter was het al zat en wilde eigenlijk terug naar het hotel. Ik wilde echter nog het klooster met de springende katten zien.
Via de drijvende tuinen gingen we daar inderdaad naar toe. Ngahpe Kyaung, een teakhouten klooster op palen in het meer, uit het midden van de 19de eeuw. Het wordt Het klooster van de springende katten genoemd omdat de monniken daar (uit verveling waarschijnlijk) Myanmar reisverslag Mariska Inle meerde schare katten die er woont heeft geleerd om daar een hoepel te springen. We zagen flink wat katten inderdaad, ook een aantal kittens. Maar springen, nee dat hebben we ze niet zien doen. Ze bleken ook helemaal niet vriendelijk, Peter probeerde er eentje aan te halen en werd bijna gebeten. Alle andere katten liepen steeds hooghartig weg. Tja wat wil je, al die hordes toeristen ook die dagelijks langs komen! Het klooster zelf hadden we vrij snel bekeken, het was er nogal donker door al het teakhout. Gelukkig konden we de souvenirstalletjes hier vermijden. De toiletten waren nog wel even een uitdaging… op de blote voeten. Het was dat er slippers stonden, anders waren we echt niet gegaan.

Een andere toerist vertelde ons dat de oude monnik van het klooster die de katten had leren springen, enige jaren geleden overleden is. De katten springen nu dus helemaal niet meer.
Na het teakhouten klooster vroeg de bootsman wat we wilden. We hadden het hele programma ondertussen wel gehad, behalve misschien de bamboeworkshop en de sigarenmakerij. ‘Back to the hotel’ begreep hij gelukkig en zo meerden we rond half 5 weer aan in de haven. We waren allebei bekaf. Het Inle Meer op zich is mooi en om die huizen op palen en de drijvende tuinen te zien, was zeker interessant. Maar wij hebben de hele dag ervaren als één grote verkoopshow. Wellicht zit het verschil in welke dagtocht je boekt. Of moet je gewoon duidelijk aan je bootsman aangeven wat je wel en niet wilt. Hebben wij ons door onze jarenlange ‘groepsreiservaring’ misschien iets te gelaten opgesteld? Een goede les voor de volgende keer in ieder geval!

 

 

Mandalay

Myanmar reisverslag Mariska Hpa-An grot

Vanmorgen werden we met een zeer luxe wagen opgehaald, een Toyota Crown Majesta. We zagen hem al

voorrijden terwijl we aan het ontbijt zaten. ‘Zou die voor ons zijn?’ grapten we nog. Ja dus.

De jonge chauffeur sprak geen Engels maar we voelden ons net diplomaten achter die geblindeerde ramen. Totdat hij stopte bij Heho Airport. ‘We are not going to fly’ zei ik meteen. Zouden we in de verkeerde auto gestapt zijn? Hoewel de jongen geen Engels sprak, begreep hij mijn gebaren en ging meteen bellen. Vervolgens overhandigde hij mij de telefoon en ik bleek het kantoor van de agent aan de lijn te hebben. Het probleem was snel duidelijk en we zouden worden teruggebeld. Wij vonden het wel grappig allemaal, we zouden toch op de één of andere manier wel in Mandalay komen, al moesten we vliegen.

 

Blijkbaar was de standplaats van het autoverhuurbedrijf ook op het vliegveld en de chauffeur reed naar een paar collega’s. Eén man sprak Engels en die zei dat er een misverstand was. We kregen een andere, meer ervaren chauffeur en dan zouden we verder rijden naar Mandalay. Al met al hebben we er nog geen 10 minuten gestaan denk ik. En het bleek nog een hele rit naar Mandalay. Waarschijnlijk zijn wij de enige domme toeristen die dat met de auto doen. Maar wij wilden juist zo veel mogelijk zien onderweg, en dan ga je niet vliegen.

 

Mandalay is de tweede grote stad van Myanmar. Druk, en daar rijden wel motorscooters. Veel getoeter, veel uitlaatgassen ook, echte Aziatische chaos. Ons hotel bleek echter een oase van rust, net even achter een drukke straat midden in het centrum en vlakbij het Keizerlijke Paleis. Wij dachten, dat kunnen we lopen. Ja, we waren zo bij de gracht om het fort maar waar was de ingang? Ik gok dat één zijmuur van het fort zo’n 1,5 km lang was. In het midden daarvan zagen we een brug dus die kant gingen we op. Bleek dat geen ingang te zijn voor buitenlanders. We konden achterop een motor naar de volgende ingang worden gebracht. Welnee, helemaal niet nodig,  we lopen wel. Het was nog vroeg, het was nog niet zo warm, we liepen in de schaduw onder de bomen, geen probleem. Tot we bij de volgende ingang kwamen en deze ook niet toegankelijk bleek voor buitenlanders. Dan ben je al langer dan een uur aan het lopen en je bent nog nergens. Toen hebben we toch maar ‘een motor gepakt’.

 

Bij de juiste poort aangekomen moesten we maar liefst Myanmar reisverslag Mariska Mahamuni meisje10.000 kyat per persoon entree betalen. Maar daarvoor kregen we wel een Mandalay Archaeological Zone Fee Card. Deze is 5 dagen geldig en geeft toegang tot alle belangrijke bezienswaardigheden in en rondom Mandalay. Dit is jaren geleden ingesteld omdat het een beetje de spuigaten uit liep met alle entreegelden die overal (in dollars) gevraagd werden. Echter alleen voor het paleis was het wel even slikken.

 

We moesten iets van een ID inleveren want we begaven ons op militair terrein. Maar we hadden de paspoorten niet mee, die lagen nog in het kluisje op de hotelkamer. Het maakte niet uit, als het maar iets was met een naam. En omdat ik ‘de vrouw van’ was, was alleen iets van Peter voldoende. Peter had alleen een heftruckcertificaat in zijn portemonnee zitten, kon dat ook? Het werd door de militair geaccepteerd en we kregen ieder een foreigners bezoekerspas.

 

Eenmaal door de poort bleek dat we nog een stuk moesten lopen om bij het daadwerkelijke paleis te komen. Het Keizerlijke Paleis was vroeger een soort Verboden Stad midden in het oude centrum van Mandalay. Omringd door een fort, wat later is ingenomen door de Engelsen. Het daadwerkelijke paleis was gemaakt van teakhout met bladgouden ornamenten op de daken. Maar dat is afgebrand in de Tweede Wereldoorlog. Hetgeen er nu staat, is een replica, gebouwd van beton en beschilderd met goudverf. Het mist de glans en finesse van het echte paleis. Je krijgt zo wel een beeld van hoe het paleis met alle omringende gebouwen eruit heeft gezien.

 

Na het paleis zijn we naar de Mandalay Hill gelopen. Aan de voet daarvan kun je weer diverse pagodes en kloosters  bezoeken. En je kunt de heuvel beklimmen voor een mooi uitzicht over de stad. 1729 treden op je blote voeten, wij zagen dat toch niet zo zitten. Bovendien zou het uitzicht niet zo mooi zijn want het was heiïg  en er hing een flinke smoglaag boven de stad. Wel hebben we de Kuthodaw Pagoda bezocht. Hier bevinden zich 729 witte miniatuurpagoden met daarin een marmeren steen. Op de stenen staat de complete tekst van de Tripitaka, de Boeddhistische heilige schrift. De pagode wordt daarom ook wel ‘het grootste boek ter wereld’ genoemd.

We charterde een mini pick-upje, het algemene vervoermiddel hier in Myanmar, om ons naar een restaurant aan de andere kant van het fort te brengen. Zaten we met zijn tweeën achterop, die vorm van transport hadden we nog niet eerder gehad. Vanaf het restaurant zijn we door achteraf straatjes terug gelopen naar het hotel. Het oude centrum van Mandalay heeft allemaal rechte wegen met nummers dus het was heel makkelijk oriënteren.

 

 

Er is nog veel meer te zien in en rond Mandalay  en daarom hadden we voor de tweede dag een excursie geregeld naar de oude koningssteden Aramapura, Sagaing en Ava.

We werden om 8 uur opgehaald. Onze chauffeur bleek een enorme man te zijn met een flinke buik, blijkbaar verkopen ze longyi’s ook in de maat XXL. Maar hij sprak prima Engels.

 

Hij nam ons eerst mee naar de Mahamuni Pagode in het zuiden van de stad. Het bleek één of andere religieuze feestdag te zijn en het was er hartstikke druk. In de Pagode staat een beeld van Mahamuni waar in de loop der jaren door de mannelijke bezoekers zoveel bladgoud op is aangebracht, dat alleen het hoofd nog origineel is. De rest van het lichaam lijkt één groot gouden gezwel. Peter kocht bladgoud en ging met de chauffeur naar voren om het op het beeld aan te brengen. Ik kon alles op de schermen in de corridor volgen want het was vrouwen niet toegestaan om dichterbij te komen.Myanmar reisverslag Mariska Mandalay marmerwerkplaats Omdat Peter als westerling goud wilde aanbrengen, kreeg hij voorrang en hij was goed in beeld. Uiteraard is er ook weer een deel van het bladgoud in de zak gegaan voor thuis. Peter vond het heel bijzonder om iets aan te raken wat al door zoveel andere mensen was betast. En al dat goud, het was bizar om te zien hoe dik de laag was.

We deden nog een rondje om de pagode en na de gebruikelijke fotoshoots met locals zochten we de auto weer op.

 

Vlakbij de pagode zaten allemaal marmerwerkplaatsen. Het witte stof hing in de straat en je zag Boeddhabeelden zover je kon kijken. Ook Boeddha’s zonder gezicht, een beetje sneu. We stopten even voor wat foto’s.

 

Aramapura bleek vlak onder Mandalay te liggen. We zagen de U-Bein brug al liggen maar we gingen eerst naar Mahagandayon Kyaung, het grootste klooster van Myanmar. Hier wonen 1500 monniken. Om 10 uur stellen zij zich op in twee rijen om met hun bedelnap de laatste maaltijd van de dag op te halen. Dit eten wordt gedoneerd door rijke Birmezen en klaargemaakt door vrijwilligers. Waarom dit nou zo’n toeristische attractie is geworden, is mij een raadsel maar de toeristen stonden er in grotere getale dan de monniken. En er hing zelfs een digitale klok die de tijd aangaf. Die arme jongens.Myanmar reisverslag Mariska Amarapura monniken 1 Ze keken allemaal naar de grond (maar ze mochten ons ook niet aankijken vertelde een oudere monnik).

 

In de grote eetzaal namen de oudere monniken alvast plaats aan een rijkelijk gedekte tafel. En dat heet ‘een nederig leven’? Ook de jongens kregen volle bakken eten, inclusief zakjes chips of snoep en een zak granaatappeltjes. Niet gek dat er dan ook een hoop dikkertjes tussen zaten! En wat ons verbaasden, ze aten vlees. Wij dachten dat Boeddhistische monniken vegetarisch waren maar blijkbaar zijn er verschillende stromingen en deze waren minder strikt vertelde onze chauffeur.

Veel monniken namen hun eten mee naar hun verblijven, die gingen niet meteen eten blijkbaar. Ik geloof ook niet dat ze de rest van de dag niets meer aten, ze hadden zoveel! Dat kunnen ze nooit in één keer op.

 

We liepen nog wat over het terrein maar je loopt niet zomaar ergens naar binnen om te kijken hoe ze slapen (al zou dat schijnbaar wel mogen). Eén jonge monnik sprak ons aan. Wat we er nou van vonden dat al die toeristen kwamen kijken elke dag, en wat we van het Boeddhisme dachten. Peter heeft eerlijk zijn mening gegeven en dat beviel de monnik wel. Door dat gesprek waren we zo’n beetje de laatste toeristen die vertrokken, wat dan weer tot voordeel had de we  ook bijna geen westerlingen meer tegenkwamen op de brug.

Myanmar reisverslag Mariska Amarapura monniken 2

De U-Bein brug is met 1,2 km lengte de langste teakhouten brug van Myanmar.  Eigenlijk is het niet eens een brug, meer een soort verbindingspad wat deels over water gaat. Dit is een veel gefotografeerde spot, vooral bij zonsondergang. Wij zijn heen en terug over de brug gelopen en hebben uiteraard ook de nodige foto’s gemaakt.

 

We hadden nog een commerciële stop bij een zijdeweverij. De weefsters hadden lunchpauze want de werkplaats was leeg maar we konden de stoffen die zij momenteel aan het maken waren, wel bewonderen op de weefgetouwen. In de bijbehorende winkel aan de overkant hadden ze geen lunchpauze en Peter kreeg een mooie zwart met zilveren zijden stof aangereikt. Daar konden ze wel een ready to wear longyi voor hem van maken. Die konden we eventueel op de terugweg van Ava ophalen. Het werd even overlegd met de chauffeur maar blijkbaar was dit de normale gang van zaken. Vlak daarvoor had Peter ook nog een longyi gekocht bij een stalletje bij de brug waarmee de totale score nu op vijf kwam. Maar dit was toch wel de mooiste.

 

Via een grote, nieuwe brug over de Ayeyarwady-rivier reden we naar Sagaing, een eiland vol torentjes. Er zouden 1500 kloosters en nunnery’s zijn. Overal zag je monniken en nonnen. Voor we de Sagaing Hill gingen beklimmen, stopten we eerst voor een lunch.  Aansluitend bezochten we nog een pagode met een grote, zittende Boeddha. Vanaf hier hadden we een mooi uitzicht over het eiland maar verder waren we er eigenlijk wel klaar mee. Het was ook te warm. En we moesten nog naar Ava.

Myanmar reisverslag Mariska U-Bein brug

 

Ava was van 1364 tot 1783 met slechts enkele korte onderbrekingen de hoofdstad van Birma. Hier zijn nog restanten van te zien, stukken stadsmuur, een wachttoren, een paar kloosters en wat tempels. We moesten met een pontje overvaren, de chauffeur ging met ons mee om aan de overkant een koetsje voor ons te regelen. Wij vonden dat niet zo nodig maar blijkbaar is dat de enige vorm van vervoer voor toeristen over het eiland. Voor 10.000 kyat zouden we in twee uur langs alle bezienswaardigheden worden gereden. Gelukkig zag het paardje er niet slecht uit en de menner ging er goed mee om dus vooruit, we stapten in.

We stopten eerst bij een oude tempel in Ankor-stijl. Vervolgens gingen we naar Bagaya Kyaung,  een teakhouten klooster uit 1834. Vooral het houtsnijwerk langs de deuren was erg mooi. Peter zakte echter bijna door een plank langs de balustrade. Het klooster was nog in gebruik, we zagen een monnik achter in het schemerdonker op een klein tv’tje naar een Bollywood Film kijken. De ontvangstschotel lag buiten op het balkon. Een leuk contrast.

 

De route ging verder door een dicht woud van bananenbomen en we passeerden de oude stadsmuur. Ook zagen we restanten van iets wat op een zwembad leek. De volgende stop was ‘de scheve toren van Ava’ een wachttoren met nog originele fundamenten maar in de loop der jaren behoorlijk scheefgezakt. Volgens mijn gedateerde reisgids (uit 2005!) kon je de toren beklimmen,  nu mocht dat echter niet meer.

Er volgde nog een stop bij een groot oud, stenen kloostercomplex maar we waren het zat, het was al laat en de zon ging bijna onder. Het gebouwtje waar je de fee zone card moest laten stempelen, was zelfs verlaten en we zagen dat de paardjes her en der naar huis gebracht werden.

Myanmar reisverslag Mariska selfie

Bij de ferry stonden alle koetsjes op hun kant en daar was bijna niemand meer. Hoe kon het nou dat wij zo laat waren, hadden we zoveel tijd ergens verloren, in het klooster vanmorgen misschien? We waren in ieder geval te laat voor de zonsondergang bij de U-Bein brug, maar vanaf het veerpontje was hij net zo mooi. En er bleken nog twee Franse toeristen mee te varen dus we waren niet de enige achterblijvers. Maar we vertrokken wel met de laatste auto’s uit het haventje.

 

In Aramapura moest Peter zijn longyi oppikken en toen konden we terug naar het hotel, waar we rond kwart over zes arriveerden.  Een lange dag en we waren aardig bekaf. Achteraf had alleen een excursie naar Amarapura waarschijnlijk voor ons voldoende geweest.

We hadden geen puf meer om op zoek te gaan naar een restaurant, daarom hebben we in het hotel gegeten.  Wel prijzig maar voor een keertje moest het kunnen. Bovendien hadden we de avond ervoor op straat gegeten, om de hoek bij het hotel. Het zag er allemaal zo schoon uit dat we het wel aandurfden. Toen waren we voor minder dan 10.000 kyat klaar dus dat het nu bijna 60.000 kostte, was wel even slikken!

 

 

Monywa

 

De volgende ochtend werden we door weer een andere  chauffeur, Tom genaamd, opgehaald voor het vervolg van onze reis.  HMyanmar reisverslag Mariska Sagaing Kaunghmudaw Pagodaij reed eerst een heel stuk langs de Ayeyarwady-rivier. Ik meende Sagaing aan de overkant te zien liggen en dat klopte, we gingen weer over de nieuwe brug.

Tom stopte bij een gigantische gouden cupcake, de Kaunghmudaw Pagoda. Deze pagode in koepelvorm is 46 meter hoog en heeft een omtrek van 274 meter. Tot enkele jaren geleden was hij wit, de militaire regering heeft echter opdracht gegeven hem in goudverf te schilderen.

Het was er nog heerlijk rustig, er komen weinig westerse toeristen. Dit was goed te zien aan het aanbod van de souvenirstands, die verkochten voornamelijk spullen voor de locals. Vooral thanaka werd hier in grote getalen verkocht.

Thanaka is  het gele schors wat vrouwen in Myanmar  op hun gezicht smeren. Het beschermd tegen de zon en het zou de huid mooier maken. Tom gaf ons een demonstratie hoe je het schors moest vermengen met water tot een smeerbaar goedje. Vervolgens liep ik de hele dag met een paar gele vegen op mijn wangen. Het voelde trekkerig aan, het lijkt mij niets om dat elke dag in zo’n dikke laag op je gezicht te moeten hebben! En wat wij ons afvragen; halen ze het er ooit ook nog af? Want hoe weet je anders of je er inderdaad een mooiere huid van krijgt?

 

 

We reden verder en het was weer een lange rit. De chauffeur Myanmar reisverslag Mariska Bodhi Tataunggaf wel steeds aan dat hij af wilde slaan maar hij deed het niet. In Myanmar geven ze namelijk met hun knipperlichten aan wanneer ze wel of niet ingehaald kunnen worden. Ik begon alweer te twijfelen of we wel route juiste route namen tot Tom daadwerkelijk afsloeg bij een bord van een grote, staande Boeddha. In de verte zagen we het beeld al opdoemen. Het was gigantisch, de grootste Boeddha die wij ooit gezien hebben! (Het bleek de twee na grootste ter wereld, hij is 129 meter hoog en telt 31 verdiepingen).

Vlakbij wordt ook een enorme zittende Boeddha gebouwd. Groot, groter grootst is hier de credo Al heet het complex ‘1000 Boeddha’s’, wat verwijst naar de rijen Boeddhabeelden rondom het klooster wat je passeert op weg naar boven.

 

Voor de lunch hadden we nog een laatste stop bij de meest kitscherige  Pagode van heel Myanmar, het Thanboddhay tempelcomplex met een hoog Eftelinggehalte. De reis eindigde in Monywa.

 

 

Dit is een stukje Myanmar wat niet in de standaard reisprogramma’s zit en dat was te merken. Myanmar reisverslag Mariska Bodhi Tataung Boeddha in aanbouwWe werden weer veelvuldig gevraagd of we wilden poseren voor een foto. En we moesten de verwachting qua voorzieningen weer even bijstellen.

Ook werd de route op een gegeven moment een beetje saai. Het is voor ons ondertussen al heel gewoon om ossenkarren te zien En dat alles stoffig is, kan ook niet anders in de droge periode.

 

Dat er overal aan de weg wordt gewerkt, vinden wij een positief teken. En dat gebeurt hier nog met de hand! Er zitten mensen langs de kant van de weg steentjes te puzzelen om een nieuw egaal wegdek te maken, vervolgens komt er een man met een kan hete teer aan een stok over zijn schouder en die gaat het dan ‘asfalteren’.

 

Ook de loslopende honden zijn voor ons standaard straatbeeld geworden. Die beesten lopen en liggen overal en ze zijn van niemand. We hebben zelfs met elkaar rivaliserende roedels gezien. Een hanengevecht langs de kant van de weg trok nog wel onze aandacht dus daar zijn we even voor gestopt. Gelukkig hadden de hanen geen sporen en er werd ook niet bij gegokt, het was allemaal voor de lol en de hanen kwamen ongeschonden uit de strijd.

 

 

Vanuit Monywa bracht Tom ons de volgende dag naar deMyanmar reisverslag Mariska Hpo Win Daung grotten grotten van Po Win Daung. Dit is een grottencomplex met wederom allemaal Boeddhabeelden. Maar dit is niet, of slechts deels, gerestaureerd en dat gaf het een bepaalde charme. Bovendien liepen hier slechts een paar toeristen, dan heb je toch nog een beetje het gevoel dat je ontdekkingsreiziger bent als je door al die openingen kruipt. Bij een liggende Boeddha mochten we goud plakken. Ja we, ik mocht eindelijk ook! Wel via twee stenen op de verhoging klimmen maar ik kon eindelijk zelf ook eens voelen hoe dat werkte en ik heb Boeddha een mooie gouden knoop gegeven.

 

Na de grotten hadden we nog een rit voor de boeg van 2,5 uur voor we Pakokku bereikten. Daar namen wij afscheid van Tom en stapten we op een boot die ons naar Bagan zou varen. Een hele boot voor ons zelf, zo eentje waar je normaal met een complete groep op zit. Op zich wel relaxed maar er was niet veel te zien onderweg en we mistte zowaar de gezelligheid die een groep in zo’n geval met zich mee zou brengen. De Ayeyarwady-rivier is behoorlijk breed en behalve een visser in de verte of een passerend vrachtschip, gebeurde er weinig. En dan is twee uur varen best lang. Ik tuurde vol spanning naar de horizon, we moesten de torentjes van Bagan immers kunnen zien opdoemen.

Toen we ze zagen, waren we er ook al bijna. Met de bagage ploegden we door het mulle zand naar de gereedstaande taxi. Uiteraard hadden we ook dragers kunnen ‘huren’ maar we hadden die dag al zoveel fooi moeten geven, dat we door onze kleine biljetten heen waren. Een goede tip: zorg dat je voldoende briefjes van 1000 kyat bij je hebt! Voor de chauffeur hadden we gelukkig nog een paar losse dollars.

Het was maar een kort ritje naar het hotel maar hij had wel al vanaf 2 uur op ons staan wachten begrepen we. Hadden we een tijdschema dan? Daar waren we ons niet van bewust. Maar het was weer een lange dag geweest en het ontdekken van Bagan bewaarden we voor de volgende ochtend. Een restaurant zoeken in het donker (stroomstoring!) was al inspannend genoeg.

 

 

Nyaung U (Bagan)

 

Bagan was van de 11de tot de 13de eeuw de hoofdstad van het Eerste Birmaanse Koninkrijk. De tempelbouw bereikte in die periode zijn hoogtepunt. En de restanten daarvan zijn nu de belangrijkste toeristische trekpleister van het land. Verspreid over een oppervlakte van 40 km2 vind je 2200 tempels en pagodes en nog even zoveel ruïnes. Dit vind je op geen enkele andere plek ter wereld. Je kunt je er per luchtballon overheen laten vliegen maar de prijs daarvan is zo hoog ( € 300,- per persoon), daar beginnen we niet aan. Je kunt een fiets huren of je met een paardenkoetsje van tempel naar tempel laten rijden. Wij deden het echter zoals de meeste toeristen hier, per e-bike. En dat is geen fiets met hulpmotor zoals wij dachten, maar een elektrisch aangedreven scooter. Voor 6 euro per dag heb je zo’n ding. Wij hebben de tweepersoonsversie genomen (kost iets meer, 15.000 kyat per dag), en zo toerden we tussen de tempels door. Af en toe stopten we, bekeken of beklommen we er eentje. En het uitzicht wat je dan hebt, is prachtig.Myanmar reisverslag Mariska Bagan 3 Overal waar je kijkt, zie je roodbruine torentjes. Daarvoor hoef je dus echt niet in een luchtballon te zitten! Veel torens stonden trouwens in de (bamboe)steigers. Dit komt door de aardbeving die in augustus 2016 heeft plaatsgevonden, met 6,8 op de schaal van Richter. Daardoor waren een hoop tempels beschadigd en die worden nu weer opgeknapt.

Om die reden mocht je ook niet alle tempels beklimmen dus het was even zoeken naar een geschikte plek om de zonsondergang te bekijken, maar het is gelukt. Het was alleen allemaal zo steil en dan sta je daar met je blote voeten op zo’n stenen richeltje, geen reling of wat dan ook om je aan vast te houden, ik kreeg spontaan een aanval van hoogtevrees! Gelukkig was ik niet de enige die het eng vond en ik ben weer heelhuids beneden gekomen. Maar het uitzicht was het echt wel waard.

 

Verder bezochten we winkeltjes of we stopten ergens om te eten (de beste pizza van Myanmar vind je in Bagan wat ons betreft!) en als we het zat waren, tuften we weer terug naar ons hotel waar we heerlijk buiten konden zitten en zelfs een zwembad hadden. Zo hoort vakantie te zijn!

 

Ook hebben we, tussen de tempels door, ons Myanmar reisverslag Mariska Bagan 2best gedaan om het geld alvast een beetje op te maken. In Mandalay was het Peter eindelijk gelukt om te pinnen en hij zat nog met een heel pak kyats. Dat is voor Peter op zich geen probleem, als hij maar iets moois kan vinden. Dus bezochten we een aantal lakwerkplaatsen (daar is Bagan bekend om) en in ons hotel bleken ze edelstenen te verkopen. Kortom, we hebben genoeg mooie souvenirs en kadootjes ingeslagen. Er was nog wat geld over om te eten en verder zouden we niet veel meer nodig hebben. De volgende dag vlogen we namelijk terug naar Yangon, waar we in de loop van de middag aan zouden komen en ’s nachts weer zouden vertrekken. Weinig tijd om nog iets te gaan ondernemen in ieder geval.

 

 

Yangon

 

Ruim op tijd zaten we klaar in de lobby en dat bleek achteraf helemaal niet nodig, het ritje naar het vliegveld was maar kort. De chauffeur vroeg welke maatschappij we hadden en zette ons af bij vertrekhal 1. Maar het was er allemaal zo klein, dat ook dat totaal overbodig was. Het inchecken ging zo makkelijk, nog nooit meegemaakt. Ze hoefden geen ticket te zien, de bagage werd meteen weggepakt, we kregen een sticker opgeplakt en ze overhandigde ons een met de hand afgestempelde boardingpass. Er stond geen stoelnummer op, je mocht gaan zitten waar je wilden.

Geen mededelingborden, geen schermen, ga daar maar zitten en je wordt wel geroepen als het zover is. Oké… We vroegen ons af wat voor vliegtuig we zouden krijgen, het kon nooit een grote zijn. Toch zaten er best veel mensen te wachten. Allemaal toeristen uiteraard.

Iedereen moest op een gegeven moment naar gate 2. Daar bleken we toch een veiligheidscontrole te krijgen en de namen werden afgestreept op de passagierslijst. We kwamen in een volgende wachtruimte en zagen een propellervliegtuigje landen van Air KBZ. Moesten we daarin? Met zoveel mensen?

Er bleken twee vluchten te gaan, sommige mensen hadden een gele boardingpass en wij hadden een blauwe. Ook de kleur van de stickers was anders. Het eerste vliegtuig was voor ons. Wij werden een bus ingeleid die ons het kleine stukje naar het toestel reed. Nog even gauw foto’s gemaakt en toen stapten we als laatste in. Je ging via de achterkant de cabine in. En zoals het mensen betaamd, iedereen was gauw gaan zitten natuurlijk dus er waren nergens meer twee plekken naast elkaar vrij. Behalve helemaal vooraan, bij de nooduitgang, net achter de cockpit. We zaten hartstikke luxe, eerste klas! Er waren ook nog drie of vier stewardessen aan boord, het beloofde wat. Het was een hele soepele vlucht en zeer comfortabel. We kregen een lunchbox met een broodje en een cakeje. Het enige wat mistte, was een filmpje, maar gewoon relaxed zo. Niks mis met zo’n klein vliegtuigje. We landden keurig om 13.00 uur op Yangon International Airport.

 

Myanmar reisverslag Mariska Yangon Schwedagon 2

De chauffeur stond al klaar bij de uitgang en zo konden we snel de auto in. Gauw die airco aan, in Yangon was het benauwd! Bewolkt (voor het eerst gedurende onze reis) en 34 graden. Zoals verwacht was het druk op de weg en deden we er wel even over om bij het hotel te komen. Omdat we nu weer op bekend terrein waren, voelde het al als thuiskomen. Plannen hadden we niet meer, alleen nog een keer duur uit eten bij Shan Yoe Yar, een bekend restaurant vlakbij ons hotel. We hadden nog geld genoeg en wisten wat we daar konden verwachten. Wel ben ik nog even naar het winkeltje aan de overkant gelopen van het hotel gelopen om wat drankjes te halen. Toen ik terug kwam, keerde er net een auto voor het hotel en de chauffeur riep me. Het bleek de chauffeur  te zijn die ons de eerste week gereden heeft, die had zojuist andere toeristen afgezet. Het was leuk hem weer te zien.

 

We zijn vroeg gaan eten want we moesten ook vroeg naar bed. Zo was het geen probleem een tafel te krijgen in het vaak drukke restaurant. Daarna  hebben we gelukkig wel wat uurtjes slaap gepakt voor de wekker om 02.30 uur afging.

De chauffeur kwam al aanrijden toen wij stonden uit te checken en het ritje naar het vliegveld leverde op dat tijdstip geen enkel probleem op. We waren keurig om 4 uur op het vliegveld. Daar was nog weinig activiteit, alle incheckbalies waren nog dicht en nergens informatie. We besloten eerst de ontbijtbox, die we hadden meegekregen van het hotel, te nuttigen. Daarna kwam er wat beweging bij een incheckbalie van Bangkok Air en daar bleken wij ook te kunnen inchecken. De vlucht, inclusief twee overstaps, verliep voorspoedig maar het blijft een lange zit.  Al met al waren we om half 10 ’s avonds thuis, bekaf maar tevreden, het was een mooie reis geweest.

 

Nu is het volop nagenieten met de foto’s en de souvenirs en dan mogen we weer gaan nadenken over de volgende reis. Maar dat die weer individueel zal zijn, weten we wel zeker, dit is ons prima bevallen! Alles was goed geregeld en we konden overal de tijd nemen zolang we wilden. Wij zijn overtuigd, voor ons geen groepsreizen meer!

Myanmar reisverslag Mariska Hpa-An omgeving breed

 

 

Mijn reis

Kies de bouwstenen »

Met onze bouwstenen stel je eenvoudig je eigen individuele reis op maat samen.
Bekijk de bouwstenen en maak je keuze met ‘Toevoegen aan Mijn Reis’. Voeg eventueel excursies toe! Je selectie komt dan in Mijn Reis terecht. Hier kun je alles rustig bekijken en aanpassen.
Als je hiermee klaar bent kun je jouw reis (geheel vrijblijvend) aanvragen!

Volgende stap: controleer of wijzig je reisplan en voeg eventuele vragen, wensen, voorkeuren en opmerkingen toe.

Volgende »

Over prijzen en boeken »

Als je Mijn Reis, met je eventuele opmerkingen of aanvullende wensen, naar ons hebt verstuurd nemen we zo spoedig mogelijk, uiterlijk binnen 3 werkdagen, contact met je op om je reiswensen af te stemmen. Geef ons ook vooral input over je wensen!
We zullen dan van de geselecteerde bouwstenen een logische reis maken door er transfers, vervoersonderdelen en eventuele hotelovernachtingen tussen te zetten.

Complete rondreizen »

Teveel keuze? Moeilijk kiezen uit al onze losse bouwstenen? Maak het jezelf makkelijk en ga naar de door ons samengestelde rondreizen!

Outsight
Vragen? Bel: 020-6702656